Δικαστήρια της νύκτας

Ένα βράδυ τον άκουσα να μουγκρίζει την ανείπωτη προσευχή του, γυμνός από αλύγιστα πάθη, συνομωτούσαν τα δεσμά της κραυγής του με την ομολογία μιας αθανασίας νεκρής. Έπεφταν οι κεραυνοί ένας ένας στο πρόσωπό του, και κείνος συνηρμολογούμενος κάθε μέρα στο σχήμα της ζωής, άπλωνε πάνω απ' τη νύχτα τους γκρεμούς που σκαρφάλωναν στα άδυτα της κατάρας του και όπως ρύθμιζε την ανάσα του, δίκαζε ξανά τους ίδιους θεούς που μόλις χτες είχε σκοτώσει.

Ταξιδιώτης του χειμώνα

ΤΟ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Ζούσε κάποτε ένα νεαρό, ανύσυχο παγόβουνο, που οι αναμνήσεις του χάνονταν στο άπειρο και αιώνιο λευκό του βόρειου πόλου. Τη σιωπή του και τα όνειρά του ανατάρασσαν ιστορίες μακρυνές, που τις έφερναν άνεμοι από τα διάφορα μέρη του κόσμου και δημιουργούσαν μέσα του μια αίσθηση να φύγει από κει που βρισκόταν. Δε γίνεται αυτό όμως. Θα θυμάται πάντα τη κουβέντα ενός αρκετά πιο παλιού παγόβουνου: «Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, δε γίνονται, απλά επιβιώνουν μέσα μας ως οι πιο καλά κρυμμένοι ενδόμυχοι πόθοι. Αν τα όνειρα πραγματοποιούνται ή γκρεμίζονται, αν οι ελπίδες επιβεβαιώνονται ή συνθλίβονται, τα απωθημένα επιβιώνουν, πάντα, παραμένοντας ως τέτοια.» Έτσι ένα παγόβουνο δεν θα μπορούσε ποτέ να αποκολληθεί για να φύγει μακριά από το πολικό ψύχος που το συντηρούσε. Αυτό θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία.
Ώσπου ένα βράδυ ένας λίβας έφερε την πιο ωραία εικόνα με τις πνοές του. Μίλησε για μια εικόνα που θα έμενε για πάντα χαραγμένη μέσα του, που άξιζε για χίλιες άλλες εικόνες. Μίλησε για χρώματα, που ίσως για έναν άνθρωπο, καμία φωτογραφία, καμία παλέτα, κανένας στίχος δ θα μπορούσε να αποδώσει τη μαγεία της. Για ένα ουράνιο τόξο που όμοιό του σε τόσα μέρη δεν ξανάδε. Το νεαρό παγόβουνο άκουγε εκστασιασμένο το γερο-λίβα.
Ει, χιλιοταξιδεμένε άνεμε, που την είδες αυτή την εικόνα; Αιχμαλωτίζεις την προσοχή μου με αυτά που λες. Θα ήθελα πολύ να μάθω για αυτό σου το ταξίδι.
Ταξίδευα πάνω από μια φθινοπωρινή στεριά. Ο ήλιος χάριζε τις τελευταίες του ακτίνες του στα πλάσματα που κατοικούν τόσο σύντομα σε σχέση με μας, όταν έπιασαν τα πρωτοβρόχια. Στη σύντομη συνύπαρξη αυτών των δυο αντίθετων στοιχείων, ήλιου και βροχής, σχηματίστηκε ένα ουράνιο τόξο. Δεν έχω λόγια να περιγράψω τη μαγεία του. Ειλικρινά. Κι ας έχω ταξιδέψει σχεδόν παντού, έχω δει τόσα πολλά. Είμαι πραγματικά ευγνώμων που για εκείνο το λίγο, βρέθηκα εκεί. Ήταν σαν ένας καθρέφτης για μένα, που μέσα του ήθελα να χαθώ, να ξεχαστώ ότι θα είμαι πάντα ένας μοναχικός λίβας. Που θα ταξιδεύει αιώνια στο σκληρό και ρεαλιστικό κόσμο που αντανακλούσε το ουράνιο τόξο. Και μέσα σε αυτή την αντανάκλαση, για μια στιγμή εξερεύνησα έναν κόσμο που ποτέ δε μου είχε ξαναπροσφερθεί.
Αλήθεια με μαγεύεις. Τόσο που θέλω να δω και εγώ μια τέτοια εικόνα.
Εγώ είμαι ένας άνεμος. Μπορώ να ταξιδέψω τη μια μέρα πάνω από την καυτή έρημο και την επομένη να βρίσκομαι εδώ, στα παγωμένα μέρη σου. Εσύ θα είσαι πάντα ένα παγόβουνο. Μακριά από’ δω η ύπαρξη σου είναι δύσκολο να συνεχίσει ως παγόβουνο.
Δεν με ενδιαφέρει. Μπορώ είτε να μείνω εδώ αιώνια να με στοιχειώνουν εικόνες σα τις δικές μου, που όμως δε θα είναι ποτέ προσωπικά βιώματα δικά μου, ή να πάω να ζήσω έστω για λίγο, έχοντας δει από κοντά αυτό που πιστεύω εγώ πως αξίζει να κυνηγήσω. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία.
Έχεις δίκιο νεαρό παγόβουνο, αποκρίθηκε διπλωματικά ο λίβας. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία. Το θέμα είναι κατά πόσο είναι ο καθένας διατεθειμένος να ρισκάρει να θυσιάσει για τα όνειρά του. Εγώ δεν είχα ποτέ τίποτα να χάσω, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως να μην είχα ποτέ όνειρα. Εσύ όμως, αν πιστεύεις ότι αξίζει, κάνε το. Και αν καταφέρεις να φτάσεις να δεις ένα ουράνιο τόξο, όταν συναντηθεί ο ήλιος με τη βροχή, εγώ σου υπόσχομαι θα το μάθω και θα το μεταφέρω σε όποια γωνιά του κόσμου θα φυσήξω. Να θυμάσαι όμως. Τίποτα δε τελειώνει μέχρι να βεβαιωθούμε ότι τελείωσε. Όταν όλα δυσκολεύουν, αυτό που μας κάνει να συνεχίζουμε είναι εκείνη η μικρή ελπίδα που υπάρχει πάντα μέσα μας, και που μας κάνει να φτάνουμε μέχρι το τέλος.
Έχεις και συ δίκιο άνεμε. Και είναι τέτοια η ζωή μου που αυτά που μου λες, αν και είναι πρωτόγνωρα, δε μπορώ να μη τα δεχτώ. Σε βλέπω βιαστικό. Καλή τύχη όπου και αν πας.
Καλή τύχη παγόβουνο. Είμαι χαρούμενος που συζήτησα έστω και λίγο μαζί σου. Καλή τύχη.
Η απόφαση είχε ήδη παρθεί. Το νεαρό παγόβουνο δεν άκουσε κανέναν δικό του, μόνο εκείνη τη φωνή μέσα του που έλεγε: «Θα έρθω να σε βρω ουράνιο τόξο. Θα σε βρω ό,τι κι αν γίνει». Και ξεκίνησε ο μακρύς δρόμος για τον άγνωστο και επικίνδυνο κόσμο που ζούσε εκείνη η εικόνα του λίβα. Το ταξίδι διαρκούσε μέρες, είδε πολλά το νεαρό παγόβουνο, καθώς διέσχιζε τα πιο ζεστά νερά κατεβαίνοντας νότια.
Είδε πολλά, το ένιωθε όμως πως τίποτα δεν ήταν σαν εκείνο που περίμενε να δει. Και συρρικνωνόταν συνεχώς, έλιωνε. Και στεναχωριόταν για αυτή την προσμονή αλλά θυμόταν τα λόγια του λίβα: «Τίποτα δε τελειώνει μέχρι να βεβαιωθούμε ότι τελείωσε. Όταν όλα δυσκολεύουν, εκείνη που μας κάνει να συνεχίζουμε είναι εκείνη η μικρή ελπίδα που υπάρχει πάντα μέσα μας, και που μας κάνει να συνεχίζουμε μέχρι το τέλος.»
Μια μέρα, είδε να περνάει από κοντά του ένα δελφίνι. Το δελφίνι, νιώθοντας το νερό παγωμένο γύρω του, κοντοστάθηκε σε αυτό το μικρό κομμάτι πάγου που έβλεπε μπροστά του.
Τι κάνεις εσύ εδώ, σε τόσο ζεστά μέρη; Ποια αιτία σε έχει πάρει τόσο μακριά από το σπίτι σου;
Κάποτε ήμουν ένα αρκετά μεγάλο παγόβουνο. Ξεκίνησα το ταξίδι μου για να γνωρίσω αυτό που ήταν όνειρο μέσα μου. Διαπιστώνω ότι το ταξίδι μου δε μου έδωσε αυτή τη χαρά. Δεν αρνούμαι σε καμία περίπτωση ότι άξιζε το ταξίδι μου. Είδα πολλά και ωραία πράγματα.
Πόσο διαφορετικοί, και πόσο όμως σε καταλαβαίνω σε αυτά που λες. Τα πάντα κάποτε τελειώνουν. Απλώς εκείνα που μας δίνουν την αίσθηση ότι κράτησαν λίγο, αφού τελείωσαν, είναι τα ωραία.
Διακρίνω μια πίκρα στον τόνο της φωνής σου. Και αν εγώ λυπάμαι που δε βρήκα αυτό που δεν γνώρισα ποτέ μου, εσύ μιλάς για κάτι που έχασες, νομίζω.
Μάλλον καλέ μου φίλε το ταξίδι σου σε έκανε αρκετά διορατικό. Κάποτε ήμουν ερωτευμένος. Απλά δεν ήμουν αρκετά τυχερός.
Δεν υπάρχει τύχη και ατυχία, τουλάχιστον όπως το βλέπω εγώ. Τυχερός είναι αυτός που ξέρει να διακρίνει, αξιολογεί και να εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες πριν, αλλά και καλύτερα από όλους. Και αν εσύ ήσουν ερωτευμένος με ένα άλλο πρόσωπο του είδους σου, εγώ ένιωθα τον έρωτα ως ένα συναίσθημα αιώνιο, αέναο, άναρχο, και αναρχικό, το οποίο υπήρχε πάντα μέσα μου. Μια νοσταλγία για κάτι που δεν είχα γνωρίσει ακόμα, αλλά το αναζητούσα. Μια νοσταλγία που δε με άφησε ποτέ. Και δε λέω πως ήταν σαν σκιά μου, γιατί έστεκε πάντα πλάι μου ακόμα κι όταν επέπλεα στο σκοτάδι σε αυτά τα νερά που ήξερα ότι με αφήνουν όλο και πιο λίγο, σε αυτό τον κόσμο. Ερωτεύτηκα κάτι που δεν γνώρισα ποτέ, και που το σκεφτόμουν αρχίζοντας να ορίζω τον εαυτό μου, ορίζοντας τι θέλω να κάνω πραγματικά.
Δεν πίστευα πως θα άκουγα τέτοια λόγια από ένα παγόβουνο. Τελικά από κάτω σας κρύβονται δυνατά συναισθήματα. Για μένα όμως, τι άλλο να πω; Χαραμίζω το βλέμμα μου τα βράδια σε ένα έναστρο ουρανό, που θυμίζει πράγματα που δε μπορώ να ξεχάσω. Για μένα ξεθώριασαν τα όνειρα που κουβαλούσα κάποτε με ενθουσιασμό. Έγιναν άχρηστα κομμάτια κολλημένα σε αυτή την απογοήτευση τη μουντή που κουβαλάω περιφερόμενος σε αυτά τα νερά που λες για σένα ότι σε αφήνουν όλο και πιο λίγο. Η αυτογνωσία έρχεται και μέσα από τα πικρά ποτήρια της ζωής, χρησιμοποιώντας μια ανθρώπινη έκφραση.
Αν μπορούσα να ζήσω για πάντα, θα σε θυμόμουν καλό μου δελφίνι όσο περισσότερο μπορούσα. Μου είχε πει κάποτε ένας άνεμος πως πάντα θα υπάρχει μέσα μια μικρή ελπίδα για να κυνηγήσουμε εκείνα που θέλουμε. Πες μου ότι δεν υπάρχει αυτή μέσα σου, να ξαναπιστέψεις σε αυτά που έχασες, και θα θεωρήσω αυτή τη κουβέντας μας το πιο ανούσιο πράγμα του ταξιδιού μου. Δε το πιστεύω! Όλοι πιστεύουμε έστω για λίγο, ακόμα και αν δε τα καταφέραμε τις πρώτες φορές. Για μένα όμως δεν υπάρχει δρόμος να γυρίσω. Ξέρω ότι δε προλαβαίνω να δω πάλι τα μέρη που δημιουργήθηκα. Πόσο ανεπανόρθωτα αλλαγμένη η ζωή μου έχει γίνει; Οι φιλοδοξίες μου ξεπέρασαν κατά πολύ τις ικανότητες μου, να μείνω όσο μεγάλος ξεκίνησα τότε. Ο ήλιος από πάνω μου με μικραίνει όσο περνά η ώρα. Από πίσω σου βλέπω την καταιγίδα να έρχεται. Είναι η τελευταία φορά που ίσως υπάρξει η πιθανότητα να δω το ουράνιο τόξο μου. Υπήρχε η φωνή μέσα μου ότι θα το βρω, όμως συχνά η ζωή σε προσπερνά ενώ κάνεις σχέδια για αυτήν. Σε αυτό που ονομάζω ζωή, από τότε που έφυγα από ένα τόπο που δεν ένιωθα τίποτα μέχρι τώρα που σταματάω σιγά σιγά να υπάρχω, σε όλη μου τη ζωή λοιπόν, άφησα κομμάτια του εαυτού, της καρδιάς μου, εδώ και εκεί. Και τώρα που νιώθω ότι θέλω να ζήσω, να αγαπήσω αυτό που έψαχνα σαν από πάντα, δεν μπορώ, δεν έχει μείνει αρκετή να με κρατήσει ζωντανό.
Ήταν τα τελευταία λόγια του. Πριν προλάβει να ξεσπάσει η βροχή, πριν ο νόμος της διάθλασης του ηλιακού φωτός περάσει μέσα από νερό και δημιουργήσει το φαινόμενο που αναλύεται το λευκό στα 7 χρώματα της ίριδας, και αυτό που ονομάζουν οι περισσότεροι ουράνιο τόξο, το παγόβουνο δεν υπήρχε πια.
Οι άνθρωποι είναι σα το δελφίνι, ή το παγόβουνο της ιστορίας. Ή σταματάνε να πιστεύουν και μένουν στάσιμοι, ή θυσιάζουν μεγάλα ή μικρά κομμάτια του εαυτού τους για αυτό που θεωρούν όνειρό τους.
Η ιστορία δε τελειώνει εδώ για όσους δε το θέλουν. Ένας γερο-λίβας τη μετέφερε στα πιο απόκρημνα βουνά, σε απέραντε πεδιάδες, στις ερήμους, σε όποια γωνιά φύσηξε. Μίλαγε για ένα νερό παγόβουνο, που η νομοτέλεια της φύσης το έκανε να ζήσει όχι απλά για το όνειρό του, αλλά μέσα από αυτό. Αφού έλιωσε το παγόβουνο, ένας μέρος του έγινε υδρατμός, και από ’κει σύννεφο, για να γίνει ψιχάλα που μέσα της πέρασε το λευκό φως τους ηλίου, και σχημάτισε ένα ουράνιο τόξο. Και έτυχε αυτό το ουράνιο τόξο να το δει ένα δελφίνι, που μέσα στη καμπύλη του τόξου είδε το χαμόγελο του παγόβουνου. Ότι τελικά έφτασε στο σκοπό του. Και έτσι ο γερο-λίβας το μετέφερε παντού. Και ήταν και δικά του λόγια σε αυτή την ιστορία:
. Όταν όλα δυσκολεύουν, αυτό που μας κάνει να συνεχίζουμε είναι εκείνη η μικρή ελπίδα που υπάρχει πάντα μέσα μας, και που μας κάνει να φτάνουμε μέχρι το τέλος



Ταξιδιώτης του χειμώνα

Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΓΚΟΥΙΝΤΟ ΤΣΙΟΦΦΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Ο μαχόμενος δημοσιογράφος, ο πεισματάρης αγωνιστής, ο φωτισμένος αριστερός Γκουίντο Τσιόφφι χτυπήθηκε από τον αιφνίδιο θάνατο στα 55 χρόνια του.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ιταλία, με σπουδές στη μηχανολογία και τις οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, συνδέθηκε από μικρός με την ιταλική ριζοσπαστική Αριστερά (μέσα από τις γραμμές του «Μανιφέστου») και το διεθνιστικό κίνημα αλληλεγγύης στην αγωνιζόμενη Παλαιστίνη.

Από το 1975 μέχρι σήμερα, δούλεψε στις εφημερίδες «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», «ΒΗΜΑ», «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» και «ΕΞΟΥΣΙΑ», στην ΕΡΤ και στον ΣΚΑΙ 100.3, καθώς και σε αρκετά περιοδικά. Συνειδητοποιημένος εργαζόμενος, αγωνίστηκε με συνέπεια για τα δικαιώματα όλων όσοι δουλεύουν στα ΜΜΕ, συμμετείχε ενεργά στην ΕΣΗΕΑ (ήταν μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της όταν διεγράφη ο ρυπαρός Μαυροτρύπας…), πρωτοστάτησε σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου και γιʼ αυτό εδώ και αρκετά χρόνια ήταν στη «μαύρη λίστα» των μεγαλοεργοδοτών της «ενημέρωσης».

Ο Γκουίντο —και στην Ελλάδα— συμμετείχε ενεργά στο αριστερό κίνημα. Από το ΕΚΚΕ και το «αντιιμπεριαλιστικό ΠΑΣΟΚ» των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης, συνέχισε, ως ανένταχτος, τη δράση του για να συναντηθεί με το Δίκτυο το 2002, το καλοκαίρι της «αντιτρομοκρατικής» υστερίας. Πρωτοστάτησε στην πραγματοποίηση των αποστολών αλληλεγγύης στο Ιράκ (2003), την Παλαιστίνη (2005), και το Λίβανο (2006), σε δεκάδες κινητοποιήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ριζοσπαστικής αριστερής ομάδας Ιταλών/ίδων που ζουν στην Ελλάδα BELLA CIAO.

Ο σύντροφος Γκουίντο Τσιόφφι, ένας πραγματικός αντάρτης της καθημερινότητας, λιτός, αψύς και ανυποχώρητος, πολυμαθέστατος και σεμνός, αυτοσαρκαστικός και μαχητικός, υπήρξε ένα από τα εκλεκτότερα παιδιά της γενιάς που θέλησε να αλλάξει τον κόσμο. Και αυτό τον αγώνα συνέχισε μέχρι τέλους.

Καλό ταξίδι, Γκουίντο…



Η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο 15 Μαρτίου νωρίς το μεσημέρι στο Καθολικό Νεκροταφείο Νέου Ηρακλείου. 

Νέα εφημερίδα...

Ο Ανάποδος Τύπος ετοιμάζεται να κρεμαστεί στα περίπτερα όλης της Ελλάδας το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου και κάθε Σάββατο στο εξής. Θα είναι μια αχαρακτήριστη εφημερίδα, πολιτικών και άλλων προσφορών προς το αναγνωστικό κοινό. Θα εκτείνεται σε 64 σελίδες και θα εκδίδεται ασφαλώς επί χρήμασι, ήτοι 2 € το φύλλο. Η ομάδα του Ανάποδου Τύπου περιλαμβάνει έμπειρους αλλά και νεώτερους δημοσιογράφους, οι οποίοι δε μασάνε, δεν παίζουν με τα συγκροτήματα, δεν δέχονται επεμβάσεις, χαλάνε τη σούπα και φτάνουν σε βάθος, αντέχοντας τις πιέσεις....